نسخه متنی مقاله

تحلیلی بر مطالعات انجام شده در زمینه خصوصی سازی آموزش عالی

اطلاعات مقاله:
نویسندگان:
  • مریم سادات  قریشی خوراسگانی

  • محمد يمني دوزي سرخابي

  • غلامرضا ذاکر صالحی

    -
  • گلنار  مهران

اطلاعات تماس:
  • مریم سادات  قریشی خوراسگانی

    Affiliation:
    آدرس محل کار:
    تلفن محل کار:
    فکس:
    پست الکترونیک:
  • محمد يمني دوزي سرخابي

    Affiliation:
    آدرس محل کار:
    تلفن محل کار:
    فکس:
    پست الکترونیک:
  • غلامرضا ذاکر صالحی

    Affiliation: -
    آدرس محل کار:
    تلفن محل کار:
    فکس:
    پست الکترونیک: najafikhah1370@gmail.com
  • گلنار  مهران

    Affiliation:
    آدرس محل کار:
    تلفن محل کار:
    فکس:
    پست الکترونیک:
متن:

این مقاله با هدف مطالعه وضعیت تولید آثار علمی در زمینه خصوصی سازی آموزش عالی خارج از کشور و دستیابی به مباحث و مولفه های مورد توجه مطالعات، نتایج مطالعات و بررسی شکلی و توصیفی آنها انجام شده است. بدین منظور کلیه آثار موجود در بازه زمانی 2015-2000 در پایگاه های اطلاعاتی مستقر در دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی دانشگاه شهید بهشتی مطالعه شد. این آثار از 33 مجله تخصصی در حوزه آموزش عالی که مشتمل بر 24 عنوان سند علمی شامل 18 مقاله، 5 کتاب و یک پایان نامه در زمینه آموزش عالی خصوصی است استخراج و به روش توصیفی -تحلیلی مورد مطالعه قرار گرفت. یافته های پژوهش در سه بخش ارائه شده است: بخش اول؛ در خصوص مباحث و مولفه های مورد توجه پژوهشگران که نتایج مطالعه نشان داد پژوهشگران بیشتر به مباحثی از جمله چرایی خصوصی سازی آموزش عالی، اهداف، معایب و مزایا و همچنین انواع موسسات آموزش عالی خصوصی پرداخته اند. بخش دوم؛ نتایج مطالعات حاکی از آن بود که گسترش بی رویه مراکز خصوصی آموزش عالی منجر به کاهش کیفیت، افزایش نرخ بیکاری، عدم کاهش وابستگی مالی به بودجه بخش دولتی، عدم پاسخگویی به نیازهای بازار کار و اولویت منافع فردی نسبت به منافع اجتماعی شده است. در بخش سوم؛ نتیجه بررسی ساختار شکلی و توصیفی این مطالعات نشان داد 58% این مطالعات در دوره زمانی سال های 2011 تا 2015 انجام شده 83% پژوهش ها از روش تحقیق کیفی و شیوه مطالعه اسناد و مدارک و کتابخانه ای و تنها 17% از روش تحقیق کمی و مصاحبه و پرسشنامه استفاده کرده اند. به لحاظ ملی و فراملی بودن مطالعات نیز 71% پژوهش ها ملی و 29% فراملی بوده اند. از نظر هم نویسی و مشارکت هم پژوهش گروهی 8% نسبت به پژوهش انفرادی بیشتر بوده است.

رفرانس :

[1] قورچيان، نادرقلي و حيدري كرد زنگنه، غلامرضا. (1387). ارايه مدلي جهت ارتقاء و توسعه خصوصي‌سازي در ايران. فصلنامه پژوهش‌هاي اقتصادي، شماره 30، 219-257.

[2] منتظر، غلامعلي و فلاحتي، نگار. (1394). سناريونگاري آينده آموزش عالي ايران و كاركرد فناوري اطلاعات در آن. فصلنامه سياست علم و فناوري، شماره 1، 47-82.

[3] آراسته، حميدرضا و اسفندياري، توران. (1389). خصوصي‌سازي در آموزش عالي. فصلنامه نشاء علم، شماره يك، 11-20.

[4] ربيعي، علي و نظريان، زهرا. (1390). عوامل مؤثر در سياست‌گذاري آموزش عالي با رويكرد اصل 44. فصلنامه راهبرد، شماره 61، 247-276.

[5] حمدي،كريم و روشن، احمدرضا. (1390). راهبرد خصوصي‌سازي آموزش عالي در ايران. فصلنامه پژوهش‌هاي مديريت راهبردي، شماره 48، 73-90.

[6] تسنيمي، عباسعلي و سجادي، مهدي. (1380). نقدي بر مباني نظري خصوصي‌سازي مراكز آموزش عالي. فصلنامه پژوهش و برنامه‌ريزي در آموزش عالي، شماره 20، 15-42.

[7] ساخاروپولوس، جرج و مورين، وودهان. (1373). آموزش براي توسعه؛ ترجمه وحيدي، پريدخت. چاپ دوم. تهران: نشر برنامه و بودجه.

[8] منادي، مرتضي. (1382). نقد و بررسي: بازتوليد، عناصري براي يك نظريه نظام آموزشي. فصلنامه انسان‌شناسي، شماره 3، 193-198.

[9] مهرعليزاده، يدالله. (1373). خصوصي‌سازي در آموزش عالي. فصلنامه مديريت دولتي، شماره 26 و 27، 60-76.

[10] اردشيري، منصور. (1386). خصوصي‌سازي در آموزش عالي: اهداف، روش‌ها، تأمين مالي و تحليل هزينه. فصلنامه مجلس و راهبرد، شماره55، 349-378.

[11] عباسي، بدري؛ قلي‌پور، آرين؛ دلاور، علي و جعفري، پريوش. (1388). تحقيق كيفي پيرامون تأثير رويكرد تجاري‌سازي بر ارزش‌هاي سنتي دانشگاه. فصلنامه سياست علم و فناوري، شماره 2، 63-76.

[12] پورعزت، علي‌اصغر و حيدري، الهام. (1390). شناسايي و دسته‌بندي چالش‌ها و موانع تجاري‌سازي دانش با استفاده از روش كيو. فصلنامه سياست علم و فناوري، شماره 1، 49-62.

[13] آل‌آقا، فريده؛ كشاورز ، محسن و رحيمي، محسن. (1387). روند رشد كمّي آموزش عالي خصوصي و دولتي در جمهوري اسلامي ايران. فصلنامه دانش و پژوهش در علوم تربيتي، شماره 20، 73-110.

[14] Lerra, M. D. (2014). The Dynamics and Challenges of Distance Education at Private Higher Institutions in South Ethiopia. Asian Journal Of Humanity, Art And Literature, 1(3), 137-149.

[15] ربيعي، علي و نظريان، زهرا. (1391). بررسي چالش‌هاي خصوصي‌سازي آموزش عالي (مطالعه تطبيقي در چهار كشور منتخب). فصلنامه مديريت در دانشگاه اسلامي، شماره 4 ، 648-668.

[16] منتظر، غلامعلي و فلاحتي، نگار. (1394). ارزيابي سناريوهاي آموزش عالي جهان در افق 2025 ميلادي. اولين كنفرانس بين‌المللي و چهارمين كنفرانس ملي آموزش مهندسي، دانشگاه شيراز، 1-9.

[17] Bjarnason, S. & Cheng, K. M., Fielden, J., Lemaitre, M. J. & Levy, D. (2009). The new challenge: Private higher education, Scientific and Cultural Organization 7, place de Fontenoy, 75352 Paris 07 SP Set and printed in the workshops of UNESCO.

[18] Levy, D. C., & Zumeta, W. (2011). Private higher education and public policy: A global view. Journal of Comparative Policy Analysis: Research and Practice, 13(4), 345-349.

[19] Oppedisano, V. (2014). Expansion of higher education and non-skilled labor market outcomes London Metropolitan University, Faculty of Business and Law, Old Castle Street, London E17NT, United Kingdom, Economics of Education Review 40, 205–220.

[20] Slantcheva, S. & Levy, D. C. (2012). PRIVATE Higher Education in post -COMMUNIST EUROPE.

[21] Paczuska, A. (1992). Skills Qualification and Profession; a Higher Education View; Economics of Education. Vol. 11, No. 4, 428-438.

[22] McMahon,W. W. (2009). Higher Learning, Greater Good: the Private and Social Benefits of Higher Education, Educational Philosophy and Theory, Vol. 42, No. 4.

[23] Denison, D., Fowles, J., & Moody, M. J. (2014). Borrowing for College: A Comparison of Long‐Term Debt Financing between Public and Private, Nonprofit Institutions of Higher Education. Public Budgeting & Finance, 34(2), 84-104.

[24] Teixeira, P. N., & Dill, D. D. (Eds.). (2011). Public vices, private virtues?: Assessing the effects of marketization in higher education (Vol. 2). Springer Science & Business Media.

[25] Molly, N. & Lee, N. (2008). Restructuring of Higher Education: Public Private Partnership Journal of Asian Public Policy, 1:2, 188-198.

[26] Teixeiraab, P. & Rochaab, V., Biscaiaab, R. & Cardosoacd, M. F. (2013). Competition and diversity in higher education, both public and private, Applied Economics,Vol. 45, No. 35, 4949-4958.

[27] McMahon,W. W. (2010). Higher Learning, Greater Good,University of Illinois at Urbana-Champaign.

[28] Koda, Y., & Yuki, T. (2013). The labor market outcomes of two forms of cross-border higher education degree programs between Malaysia and Japan. International Journal of Educational Development, 33(4), 367-379.

[29] Mok, K. H. (2008). The growing importance of privacy in education: challenges for the higher education in China. A Journal of Comparative and International Education, 39: 1, 35-49.

[30] Levy, D. C. (2012). How Important Is Private Higher Education in Europe? A Regional Analysis in Global Context1. European Journal of Education, 47(2), 178-197.

[31] Reisz, R. D. & Stock, M. (2012). Private Higher Education and Economic Development, European Journal of Education,Vol. 47.

[32] Parker, L. D. (2012). From privatised to hybrid corporatised higher education: a global financial management discourse. Financial Accountability & Management, 28(3), 247-268.

[33] Carpentier, V. (2012). Public‐Private Substitution in Higher Education: Has Cost‐Sharing Gone Too Far?. Higher Education Quarterly, 66(4), 363-390.

 [34] Jhingan, A. & Anandakrishnan, M. (2011). Private sector participation in higher education in India Higher Education Summit 2011-FICCI.

 [35] رحيمي كليشادي، رضا. (1374). خصوصي‌سازي آموزش عالي و بررسي اثرات و پيامدهاي اقتصادي و اجتماعي آن. پايان‌نامه كارشناسي‌ارشد، دانشكده علوم اجتماعي، دانشگاه اصفهان.

[36] فراستخواه، مقصود. (1387). بررسي وضع موجود و مطلوب ارزيابي نظام علمي در ايران با تأكيد بر بخش آموزش عالي. فصلنامه سياست علم و فناوري، شماره 2، 43-58.

[37] يمني دوزي سرخابي، محمد. (1380). درآمدي به بررسي عملكرد سيستم هاي دانشگاهي. چاپ اول. تهران: انتشارات دانشگاه شهيد بهشتي.

[38] منتظر، غلامعلي و فلاحتي، نگار. (1394). شناسايي عدم قطعيت‌هاي آينده آموزش عالي ايران. اولين كنفرانس بين‌المللي و چهارمين كنفرانس ملي آموزش مهندسي، دانشگاه شيراز، 1-7.