نسخه متنی مقاله

نامه سردبير

اطلاعات مقاله:
نویسندگان:
  • سيد سپهر قاضي نوري

    دانشيار دانشکده مدیریت و اقتصاد دانشگاه تربيت مدرس
اطلاعات تماس:
  • سيد سپهر قاضي نوري

    Affiliation: دانشيار دانشکده مدیریت و اقتصاد دانشگاه تربيت مدرس
    آدرس محل کار:
    تلفن محل کار:
    فکس:
    پست الکترونیک:
متن:
اين شماره فصلنامه در فصلی منتشر می‌شود که مقارن با انتخابات رياست جمهوری است. شرايط کشور ما در سالهای اخير چنان بوده که هر دوره انتخابات سرنوشت‌سازتر از دوره‌های قبلی به نظر می‌رسد واين بدان معناست که متأسفانه هنوز ثبات سيستماتيک بر نظام اداری ما حاکم نيست و تصميمات فردی اشخاص می‌تواند تأثيرات مثبت يا منفی فوق‌العاده روی سرنوشت کشور بگذارد. به نظر می‌رسد انتخابات دوره يازدهم رياست جمهوری، فرصتی برای ارزيابی نظام آموزش عالی کشور نيز هست. در 2-3 دهه گذشته، جامعه ايرانی سرمايه‌گذاری عظيمی روی توسعه آموزش عالی داشته و سطح پوشش آن را افزايش چشمگيری داده ‌است. ما امروز می‌توانيم به رشد تعداد دانشجويان و دانش‌آموختگان دانشگاهی خود بباليم. اما همواره اين سوال را هم در گوشه ذهن خود داريم که اين رشد در واقع چه ميزان کيفيت وعمق دارد و چقدر توانسته ‌است به توسعه ذهنی دانش آموختگان و کل جامعه ايرانی منجر شود؟ يکی از راه‌های پاسخ‌يابی برای اين سوال، همين انتخابات است. بايد ببينيم جامعه ايرانی که اکنون ميانگين سطح تحصيلات آن بسيار بالاتر رفته ‌است، چه ميزان پخته‌تر رای می‌دهد؟ چقدر به ظواهر توجه دارد؟ چقدر به معيارهای قوميتی اهميت می‌دهد؟ وعده‌های زودگذر و شعارهای تند (بويژه در مورد موضوعات کوتاه مدت اقتصادی) چقدر برای آن مهم است؟ و بالاخره اينکه چقدر به سوابق مديريتی، پختگی، توسعه‌گرايی و نگاه بلند مدت نامزدها رای خواهد داد؟‌ اگر شاهد باشيم که می‌توان مردم ايران را با شعارها، وعده‌ها و اقدامات و تبليغات زودگذر اقناع کرد، درخواهيم يافت که نظام آموزش عالی ما صرفاً به صدور مدرک اکتفا می‌کند و تأثيری بر توسعه واقعی روح و ذهن آحاد جامعه ندارد. طبيعتاً رشد بيش از پيش چنين نظامی هم خيلی فايده‌ای برای کشور نخواهد داشت. اما اگر مشاهده کنيم که جامعه ايرانی رفتاری متفاوت با گذشته خود (به‌ويژه از دوران مشروطيت به اين سو) نشان می‌دهد و موضوعات و شاخص‌های عميق، بلند مدت و توسعه‌ای را در نظر می‌گيرد می‌توانيم به گذشته و آينده دانشگاه‌های خود اميدوار باشيم. برای کشور و جامعه ايرانی و تک تک مردم عزيزمان، توسعه‌ای عميق، پويا و پايدار آرزو می‌کنيم.
Editorial AWT-SEP نامه سردبير AWT-SEP AWT-SEP اين شماره فصلنامه در فصلی منتشر می‌شود که مقارن با انتخابات رياست جمهوری است. شرايط کشور ما در سالهای اخير چنان بوده که هر دوره انتخابات سرنوشت‌سازتر از دوره‌های قبلی به نظر می‌رسد واين بدان معناست که متأسفانه هنوز ثبات سيستماتيک بر نظام اداری ما حاکم نيست و تصميمات فردی اشخاص می‌تواند تأثيرات مثبت يا منفی فوق‌العاده روی سرنوشت کشور بگذارد. به نظر می‌رسد انتخابات دوره يازدهم رياست جمهوری، فرصتی برای ارزيابی نظام آموزش عالی کشور نيز هست. در 2-3 دهه گذشته، جامعه ايرانی سرمايه‌گذاری عظيمی روی توسعه آموزش عالی داشته و سطح پوشش آن را افزايش چشمگيری داده ‌است. ما امروز می‌توانيم به رشد تعداد دانشجويان و دانش‌آموختگان دانشگاهی خود بباليم. اما همواره اين سوال را هم در گوشه ذهن خود داريم که اين رشد در واقع چه ميزان کيفيت وعمق دارد و چقدر توانسته ‌است به توسعه ذهنی دانش آموختگان و کل جامعه ايرانی منجر شود؟ يکی از راه‌های پاسخ‌يابی برای اين سوال، همين انتخابات است. بايد ببينيم جامعه ايرانی که اکنون ميانگين سطح تحصيلات آن بسيار بالاتر رفته ‌است، چه ميزان پخته‌تر رای می‌دهد؟ چقدر به ظواهر توجه دارد؟ چقدر به معيارهای قوميتی اهميت می‌دهد؟ وعده‌های زودگذر و شعارهای تند (بويژه در مورد موضوعات کوتاه مدت اقتصادی) چقدر برای آن مهم است؟ و بالاخره اينکه چقدر به سوابق مديريتی، پختگی، توسعه‌گرايی و نگاه بلند مدت نامزدها رای خواهد داد؟‌ اگر شاهد باشيم که می‌توان مردم ايران را با شعارها، وعده‌ها و اقدامات و تبليغات زودگذر اقناع کرد، درخواهيم يافت که نظام آموزش عالی ما صرفاً به صدور مدرک اکتفا می‌کند و تأثيری بر توسعه واقعی روح و ذهن آحاد جامعه ندارد. طبيعتاً رشد بيش از پيش چنين نظامی هم خيلی فايده‌ای برای کشور نخواهد داشت. اما اگر مشاهده کنيم که جامعه ايرانی رفتاری متفاوت با گذشته خود (به‌ويژه از دوران مشروطيت به اين سو) نشان می‌دهد و موضوعات و شاخص‌های عميق، بلند مدت و توسعه‌ای را در نظر می‌گيرد می‌توانيم به گذشته و آينده دانشگاه‌های خود اميدوار باشيم. برای کشور و جامعه ايرانی و تک تک مردم عزيزمان، توسعه‌ای عميق، پويا و پايدار آرزو می‌کنيم. AWT-SEP AWT-SEP Editorial نامه سردبير اين شماره فصلنامه در فصلی منتشر می‌شود که مقارن با انتخابات رياست جمهوری است. شرايط کشور ما در سالهای اخير چنان بوده که هر دوره انتخابات سرنوشت‌سازتر از دوره‌های قبلی به نظر می‌رسد واين بدان معناست که متأسفانه هنوز ثبات سيستماتيک بر نظام اداری ما حاکم نيست و تصميمات فردی اشخاص می‌تواند تأثيرات مثبت يا منفی فوق‌العاده روی سرنوشت کشور بگذارد. به نظر می‌رسد انتخابات دوره يازدهم رياست جمهوری، فرصتی برای ارزيابی نظام آموزش عالی کشور نيز هست. در 2-3 دهه گذشته، جامعه ايرانی سرمايه‌گذاری عظيمی روی توسعه آموزش عالی داشته و سطح پوشش آن را افزايش چشمگيری داده ‌است. ما امروز می‌توانيم به رشد تعداد دانشجويان و دانش‌آموختگان دانشگاهی خود بباليم. اما همواره اين سوال را هم در گوشه ذهن خود داريم که اين رشد در واقع چه ميزان کيفيت وعمق دارد و چقدر توانسته ‌است به توسعه ذهنی دانش آموختگان و کل جامعه ايرانی منجر شود؟ يکی از راه‌های پاسخ‌يابی برای اين سوال، همين انتخابات است. بايد ببينيم جامعه ايرانی که اکنون ميانگين سطح تحصيلات آن بسيار بالاتر رفته ‌است، چه ميزان پخته‌تر رای می‌دهد؟ چقدر به ظواهر توجه دارد؟ چقدر به معيارهای قوميتی اهميت می‌دهد؟ وعده‌های زودگذر و شعارهای تند (بويژه در مورد موضوعات کوتاه مدت اقتصادی) چقدر برای آن مهم است؟ و بالاخره اينکه چقدر به سوابق مديريتی، پختگی، توسعه‌گرايی و نگاه بلند مدت نامزدها رای خواهد داد؟‌ اگر شاهد باشيم که می‌توان مردم ايران را با شعارها، وعده‌ها و اقدامات و تبليغات زودگذر اقناع کرد، درخواهيم يافت که نظام آموزش عالی ما صرفاً به صدور مدرک اکتفا می‌کند و تأثيری بر توسعه واقعی روح و ذهن آحاد جامعه ندارد. طبيعتاً رشد بيش از پيش چنين نظامی هم خيلی فايده‌ای برای کشور نخواهد داشت. اما اگر مشاهده کنيم که جامعه ايرانی رفتاری متفاوت با گذشته خود (به‌ويژه از دوران مشروطيت به اين سو) نشان می‌دهد و موضوعات و شاخص‌های عميق، بلند مدت و توسعه‌ای را در نظر می‌گيرد می‌توانيم به گذشته و آينده دانشگاه‌های خود اميدوار باشيم. برای کشور و جامعه ايرانی و تک تک مردم عزيزمان، توسعه‌ای عميق، پويا و پايدار آرزو می‌کنيم.
رفرانس :