نسخه متنی مقاله

نامه سردبير

اطلاعات مقاله:
نویسندگان:
  • سيد سپهر قاضي نوري

    دانشيار دانشکده مدیریت و اقتصاد دانشگاه تربيت مدرس
اطلاعات تماس:
  • سيد سپهر قاضي نوري

    Affiliation: دانشيار دانشکده مدیریت و اقتصاد دانشگاه تربيت مدرس
    آدرس محل کار:
    تلفن محل کار:
    فکس:
    پست الکترونیک:
متن:

تا قبل از اين شماره، 16 مجلد از فصلنامه را منتشر کرده‌ايم و اين به معنی چاپ 112 مقاله بوده‌است زيرا استاندارد وزارت علوم،‌ حداقل تعداد مقالات هر شماره را هفت مقاله تعيين کرده‌بود. آشنايان اين حوزه می‌دانند که گردآوری اين 112 مقاله، با چه مرارت‌هايی همراه بوده ‌است زيرا برخلاف اغلب حوزه‌های علمی مثل اقتصاد يا مهندسی مکانيک که مخاطب مجلات آنها يک جامعه علمی تعريف شده و پر شمار می‌باشد، تا به حال در حوزه مديريت و سياست علم وفناوری، کارشناسانی که دقيقاً دانش آموخته اين رشته‌ها باشند بسيار معدود بود و حتی کليه اساتيد نيز در رشته‌های ديگری تحصيل کرده‌بودند. در طول بيش از چهار سال که فصلنامه منتشر می‌شد، همواره اميد داشتيم که با افزايش دانشجويان و دانش‌آموختگان اين رشته‌ها، جامعه مخاطبين ما به جرم بحرانی خود دست يابد تا جايی که ما ديگر نگرانی زيادی بابت دريافت مقالات معتبر و خوش‌ترکيب نداشته باشيم. هر چند اين آرزو تا حد زيادی در آستانه برآورده شدن است و اکنون صدها نفر نويسنده بالقوه در اين حوزه داريم، اما از سوی ديگر با مشکل راه‌اندازی چندين و چند مجله علمي– پژوهشی ديگر مواجه هستيم که هر چند هيچ کدام هنوز واقعاً منتشر نشده‌اند اما به هر حال محملی هستند که نويسندگان را به خود جلب می‌‌کنند و عجيب آنکه کميسيون نشريات وزارت علوم، به هيچ وجه به پتانسيل علمی اين حوزه توجهی ندارد و گويا هر کس چند مقاله نوشته و موفق به چاپ آنها نشده‌است می‌تواند بامراجعه به اين کميسيون، مجله‌ای علمي– پژوهشی منتشر کند. عجيب‌تر آنکه حتی انجمن علمی مديريت فناوری ايران که خود متولی اين فصلنامه هم هست و به مشکلات گردآوری مقالات با کيفيت در آن وقوف دارد، هم زمان اقدام به عقد موافقتنامه برای چاپ 2 مجله مشابه می‌کند و عملاً برای نشريه خودش رقيب می‌تراشد. به علاوه، راه‌ ساده‌تری که متأسفانه برخی نويسندگان کم حوصله دنبال می‌‌کنند ارسال مقاله به مجلات عام‌تر حوزه‌های مديريت و اقتصاد است که به دليل عدم تسلط بر محتوای علمی اين رشته، مقالات را با استاندارد بسيار پايين‌تری منتشر می‌کنند. علی‌رغم تمام اين مشکلات، فصلنامه سياست علم و فناوری نه تنها به هيچ وجه تصميم ندارد از استانداردهای خود بکاهد بلکه بر آن هستيم تا با تعريف دقيق‌تر محورهای فعاليت خود، حوزه محدودتری از مقالات را تعريف کنيم و حتی‌المقدور از چاپ مقاله در حوزه‌های پيرامونی ( که بعضاً انجام داده‌ايم) بپرهيزيم. لذا توجه نويسندگان محترم مقالات را به نکات زير جلب می‌کنيم: 1- مقاله ارسالی به اين فصلنامه بايد صرفاً در حوزه سياست‌های ملی يا بخشی علم و فناوری باشد. مقالات مربوط به مديريت بنگاه‌ها بررسی نمی‌شوند مگر در مورد بنگاه‌های ملی نظير شرکت ملی نفت ايران. 2- مقالات حوزه‌های پيرامونی نظير مديريت دانش که دقيقاً زير مجموعه مديريت فناوری نيستند از اين پس بررسی نخواهند شد، مگر اينکه مستقيماً به يک دلالت سياستی ملی علم و فناوری منجر شده‌باشند. 3- مقالات حوزه‌هايی نظير مديريت آموزش عالی يا فناوری اطلاعات بهتر است به مجلات تخصصی خود ارسال شوند. بررسی اين مقالات در فصلنامه ما، فقط در صورتی ممکن است که تحقيق مربوطه به سياستهای کلانی برای کشور منجر شده‌باشد. 4- مقالاتی با روش تحقيق کاملاً تکراری ( که متأسفانه امروزه در دانشگاه‌های ما بسيار توليد می‌شوند و صرفاً يک پيمايش پيش ‌پا افتاده انجام داده‌اند)‌ مورد نظر اين فصلنامه نيستند و فاقد نوآوری شناخته می‌شوند. 5- در برخی حوزه‌ها مانند اقتصاد سنجی، ممکن است مقاله مثلاً يک متغير رياضی جديد در مدل خود گنجانده باشد که در علم اقتصاد نوآوری به حساب آيد اما برای خوانندگان اين فصلنامه، جذاب نباشد. اين نوع مقالات هم ولو عنوان آنها با حوزه سياست علم و فناوری مربوط باشد، مطلوب نخواهند بود. 6- با توجه به تغيير آئين‌نامه نشريات علمی وزارت علوم، از اين پس حداقل تعداد مقالات هر شماره به 6 مقاله کاهش می‌يابد. به خوبی آگاه هستيم که تنگ‌تر کردن محورهای فعاليت مجله و بالا بردن استانداردهای کيفی داوری، در شرايطی که مجلات رقيب بسيار ساده‌تر برخورد می‌کنند موجب دشوارتر شدن کار ما می‌شود و برخی نويسندگان را هم گله‌مند می‌کند که چرا مقالات ما که مشابه مقالات شماره‌های قبلی هستند بررسی نمی‌شوند. اما به اين نکته هم وقوف داريم که نويسندگان برجسته و علاقه‌مند که صرفاً به چاپ مقاله به هر قيمت برای گرفتن امتياز نمی‌انديشند؛‌ همچون زرگری ماهر، قدر زر را می‌شناسند و می‌دانند که چاپ مقاله در اين فصلنامه معتبر و تخصصی به زحمتش می‌ارزد و واقعاً می‌‌تواند نقطه برجسته‌ای در کارنامه نويسنده به حساب آيد.

Editorial AWT-SEP نامه سردبير AWT-SEP AWT-SEP تا قبل از اين شماره، 16 مجلد از فصلنامه را منتشر کرده‌ايم و اين به معنی چاپ 112 مقاله بوده‌است زيرا استاندارد وزارت علوم،‌ حداقل تعداد مقالات هر شماره را هفت مقاله تعيين کرده‌بود. آشنايان اين حوزه می‌دانند که گردآوری اين 112 مقاله، با چه مرارت‌هايی همراه بوده ‌است زيرا برخلاف اغلب حوزه‌های علمی مثل اقتصاد يا مهندسی مکانيک که مخاطب مجلات آنها يک جامعه علمی تعريف شده و پر شمار می‌باشد، تا به حال در حوزه مديريت و سياست علم وفناوری، کارشناسانی که دقيقاً دانش آموخته اين رشته‌ها باشند بسيار معدود بود و حتی کليه اساتيد نيز در رشته‌های ديگری تحصيل کرده‌بودند. در طول بيش از چهار سال که فصلنامه منتشر می‌شد، همواره اميد داشتيم که با افزايش دانشجويان و دانش‌آموختگان اين رشته‌ها، جامعه مخاطبين ما به جرم بحرانی خود دست يابد تا جايی که ما ديگر نگرانی زيادی بابت دريافت مقالات معتبر و خوش‌ترکيب نداشته باشيم. هر چند اين آرزو تا حد زيادی در آستانه برآورده شدن است و اکنون صدها نفر نويسنده بالقوه در اين حوزه داريم، اما از سوی ديگر با مشکل راه‌اندازی چندين و چند مجله علمي– پژوهشی ديگر مواجه هستيم که هر چند هيچ کدام هنوز واقعاً منتشر نشده‌اند اما به هر حال محملی هستند که نويسندگان را به خود جلب می‌‌کنند و عجيب آنکه کميسيون نشريات وزارت علوم، به هيچ وجه به پتانسيل علمی اين حوزه توجهی ندارد و گويا هر کس چند مقاله نوشته و موفق به چاپ آنها نشده‌است می‌تواند بامراجعه به اين کميسيون، مجله‌ای علمي– پژوهشی منتشر کند. عجيب‌تر آنکه حتی انجمن علمی مديريت فناوری ايران که خود متولی اين فصلنامه هم هست و به مشکلات گردآوری مقالات با کيفيت در آن وقوف دارد، هم زمان اقدام به عقد موافقتنامه برای چاپ 2 مجله مشابه می‌کند و عملاً برای نشريه خودش رقيب می‌تراشد. به علاوه، راه‌ ساده‌تری که متأسفانه برخی نويسندگان کم حوصله دنبال می‌‌کنند ارسال مقاله به مجلات عام‌تر حوزه‌های مديريت و اقتصاد است که به دليل عدم تسلط بر محتوای علمی اين رشته، مقالات را با استاندارد بسيار پايين‌تری منتشر می‌کنند. علی‌رغم تمام اين مشکلات، فصلنامه سياست علم و فناوری نه تنها به هيچ وجه تصميم ندارد از استانداردهای خود بکاهد بلکه بر آن هستيم تا با تعريف دقيق‌تر محورهای فعاليت خود، حوزه محدودتری از مقالات را تعريف کنيم و حتی‌المقدور از چاپ مقاله در حوزه‌های پيرامونی ( که بعضاً انجام داده‌ايم) بپرهيزيم. لذا توجه نويسندگان محترم مقالات را به نکات زير جلب می‌کنيم: 1- مقاله ارسالی به اين فصلنامه بايد صرفاً در حوزه سياست‌های ملی يا بخشی علم و فناوری باشد. مقالات مربوط به مديريت بنگاه‌ها بررسی نمی‌شوند مگر در مورد بنگاه‌های ملی نظير شرکت ملی نفت ايران. 2- مقالات حوزه‌های پيرامونی نظير مديريت دانش که دقيقاً زير مجموعه مديريت فناوری نيستند از اين پس بررسی نخواهند شد، مگر اينکه مستقيماً به يک دلالت سياستی ملی علم و فناوری منجر شده‌باشند. 3- مقالات حوزه‌هايی نظير مديريت آموزش عالی يا فناوری اطلاعات بهتر است به مجلات تخصصی خود ارسال شوند. بررسی اين مقالات در فصلنامه ما، فقط در صورتی ممکن است که تحقيق مربوطه به سياستهای کلانی برای کشور منجر شده‌باشد. 4- مقالاتی با روش تحقيق کاملاً تکراری ( که متأسفانه امروزه در دانشگاه‌های ما بسيار توليد می‌شوند و صرفاً يک پيمايش پيش ‌پا افتاده انجام داده‌اند)‌ مورد نظر اين فصلنامه نيستند و فاقد نوآوری شناخته می‌شوند. 5- در برخی حوزه‌ها مانند اقتصاد سنجی، ممکن است مقاله مثلاً يک متغير رياضی جديد در مدل خود گنجانده باشد که در علم اقتصاد نوآوری به حساب آيد اما برای خوانندگان اين فصلنامه، جذاب نباشد. اين نوع مقالات هم ولو عنوان آنها با حوزه سياست علم و فناوری مربوط باشد، مطلوب نخواهند بود. 6- با توجه به تغيير آئين‌نامه نشريات علمی وزارت علوم، از اين پس حداقل تعداد مقالات هر شماره به 6 مقاله کاهش می‌يابد. به خوبی آگاه هستيم که تنگ‌تر کردن محورهای فعاليت مجله و بالا بردن استانداردهای کيفی داوری، در شرايطی که مجلات رقيب بسيار ساده‌تر برخورد می‌کنند موجب دشوارتر شدن کار ما می‌شود و برخی نويسندگان را هم گله‌مند می‌کند که چرا مقالات ما که مشابه مقالات شماره‌های قبلی هستند بررسی نمی‌شوند. اما به اين نکته هم وقوف داريم که نويسندگان برجسته و علاقه‌مند که صرفاً به چاپ مقاله به هر قيمت برای گرفتن امتياز نمی‌انديشند؛‌ همچون زرگری ماهر، قدر زر را می‌شناسند و می‌دانند که چاپ مقاله در اين فصلنامه معتبر و تخصصی به زحمتش می‌ارزد و واقعاً می‌‌تواند نقطه برجسته‌ای در کارنامه نويسنده به حساب آيد. AWT-SEP AWT-SEP Editorial نامه سردبير تا قبل از اين شماره، 16 مجلد از فصلنامه را منتشر کرده‌ايم و اين به معنی چاپ 112 مقاله بوده‌است زيرا استاندارد وزارت علوم،‌ حداقل تعداد مقالات هر شماره را هفت مقاله تعيين کرده‌بود. آشنايان اين حوزه می‌دانند که گردآوری اين 112 مقاله، با چه مرارت‌هايی همراه بوده ‌است زيرا برخلاف اغلب حوزه‌های علمی مثل اقتصاد يا مهندسی مکانيک که مخاطب مجلات آنها يک جامعه علمی تعريف شده و پر شمار می‌باشد، تا به حال در حوزه مديريت و سياست علم وفناوری، کارشناسانی که دقيقاً دانش آموخته اين رشته‌ها باشند بسيار معدود بود و حتی کليه اساتيد نيز در رشته‌های ديگری تحصيل کرده‌بودند. در طول بيش از چهار سال که فصلنامه منتشر می‌شد، همواره اميد داشتيم که با افزايش دانشجويان و دانش‌آموختگان اين رشته‌ها، جامعه مخاطبين ما به جرم بحرانی خود دست يابد تا جايی که ما ديگر نگرانی زيادی بابت دريافت مقالات معتبر و خوش‌ترکيب نداشته باشيم. هر چند اين آرزو تا حد زيادی در آستانه برآورده شدن است و اکنون صدها نفر نويسنده بالقوه در اين حوزه داريم، اما از سوی ديگر با مشکل راه‌اندازی چندين و چند مجله علمي– پژوهشی ديگر مواجه هستيم که هر چند هيچ کدام هنوز واقعاً منتشر نشده‌اند اما به هر حال محملی هستند که نويسندگان را به خود جلب می‌‌کنند و عجيب آنکه کميسيون نشريات وزارت علوم، به هيچ وجه به پتانسيل علمی اين حوزه توجهی ندارد و گويا هر کس چند مقاله نوشته و موفق به چاپ آنها نشده‌است می‌تواند بامراجعه به اين کميسيون، مجله‌ای علمي– پژوهشی منتشر کند. عجيب‌تر آنکه حتی انجمن علمی مديريت فناوری ايران که خود متولی اين فصلنامه هم هست و به مشکلات گردآوری مقالات با کيفيت در آن وقوف دارد، هم زمان اقدام به عقد موافقتنامه برای چاپ 2 مجله مشابه می‌کند و عملاً برای نشريه خودش رقيب می‌تراشد. به علاوه، راه‌ ساده‌تری که متأسفانه برخی نويسندگان کم حوصله دنبال می‌‌کنند ارسال مقاله به مجلات عام‌تر حوزه‌های مديريت و اقتصاد است که به دليل عدم تسلط بر محتوای علمی اين رشته، مقالات را با استاندارد بسيار پايين‌تری منتشر می‌کنند. علی‌رغم تمام اين مشکلات، فصلنامه سياست علم و فناوری نه تنها به هيچ وجه تصميم ندارد از استانداردهای خود بکاهد بلکه بر آن هستيم تا با تعريف دقيق‌تر محورهای فعاليت خود، حوزه محدودتری از مقالات را تعريف کنيم و حتی‌المقدور از چاپ مقاله در حوزه‌های پيرامونی ( که بعضاً انجام داده‌ايم) بپرهيزيم. لذا توجه نويسندگان محترم مقالات را به نکات زير جلب می‌کنيم: 1- مقاله ارسالی به اين فصلنامه بايد صرفاً در حوزه سياست‌های ملی يا بخشی علم و فناوری باشد. مقالات مربوط به مديريت بنگاه‌ها بررسی نمی‌شوند مگر در مورد بنگاه‌های ملی نظير شرکت ملی نفت ايران. 2- مقالات حوزه‌های پيرامونی نظير مديريت دانش که دقيقاً زير مجموعه مديريت فناوری نيستند از اين پس بررسی نخواهند شد، مگر اينکه مستقيماً به يک دلالت سياستی ملی علم و فناوری منجر شده‌باشند. 3- مقالات حوزه‌هايی نظير مديريت آموزش عالی يا فناوری اطلاعات بهتر است به مجلات تخصصی خود ارسال شوند. بررسی اين مقالات در فصلنامه ما، فقط در صورتی ممکن است که تحقيق مربوطه به سياستهای کلانی برای کشور منجر شده‌باشد. 4- مقالاتی با روش تحقيق کاملاً تکراری ( که متأسفانه امروزه در دانشگاه‌های ما بسيار توليد می‌شوند و صرفاً يک پيمايش پيش ‌پا افتاده انجام داده‌اند)‌ مورد نظر اين فصلنامه نيستند و فاقد نوآوری شناخته می‌شوند. 5- در برخی حوزه‌ها مانند اقتصاد سنجی، ممکن است مقاله مثلاً يک متغير رياضی جديد در مدل خود گنجانده باشد که در علم اقتصاد نوآوری به حساب آيد اما برای خوانندگان اين فصلنامه، جذاب نباشد. اين نوع مقالات هم ولو عنوان آنها با حوزه سياست علم و فناوری مربوط باشد، مطلوب نخواهند بود. 6- با توجه به تغيير آئين‌نامه نشريات علمی وزارت علوم، از اين پس حداقل تعداد مقالات هر شماره به 6 مقاله کاهش می‌يابد. به خوبی آگاه هستيم که تنگ‌تر کردن محورهای فعاليت مجله و بالا بردن استانداردهای کيفی داوری، در شرايطی که مجلات رقيب بسيار ساده‌تر برخورد می‌کنند موجب دشوارتر شدن کار ما می‌شود و برخی نويسندگان را هم گله‌مند می‌کند که چرا مقالات ما که مشابه مقالات شماره‌های قبلی هستند بررسی نمی‌شوند. اما به اين نکته هم وقوف داريم که نويسندگان برجسته و علاقه‌مند که صرفاً به چاپ مقاله به هر قيمت برای گرفتن امتياز نمی‌انديشند؛‌ همچون زرگری ماهر، قدر زر را می‌شناسند و می‌دانند که چاپ مقاله در اين فصلنامه معتبر و تخصصی به زحمتش می‌ارزد و واقعاً می‌‌تواند نقطه برجسته‌ای در کارنامه نويسنده به حساب آيد.

رفرانس :