خلاصه وضعیت: کد مقاله: 537275 تاریخ انتشار: ۱ / ۳ / ۱۳۹۵ تعداد مشاهدات: 111
DOI: 10.22034/jstp.2017.8.1.537275

شامتک و درس های شکست آن برای شبکه های نوظهور علم و فناوری

شبکه آزمایشگاه های ملی تحقیقاتی کشور (شامتک) اولین تجربه جدی و به صورت رسمی و در سطح ملی برای شبکه سازی زیرساخت های علم و فناوری بوده است. شکست این تجربه اما تردیدهایی جدی را در بین سیاست گذاران و مدیران کلان حوزه علم و فناوری نسبت به امکان پذیری ایجاد شبکه های همکاری در ایران ایجاد کرد. با این وجود در دهه اخیر همواره شاهد ایجاد شبکه های جدیدی در این عرصه بوده ایم. بررسی دقیق تجربه شامتک می تواند درس های مهمی برای شبکه های نوظهور در عرصه علم و فناوری کشور داشته باشد لیکن محققین عرصه مطالعات مدیریت و سیاست گذاری کمتر به آن توجه کرده اند. در این پژوهش به بررسی نسبتاً عمیق سوابق و دلایل شکست شبکه شامتک پرداخته شده است. در این راستا در قالب یک مطالعه کاملاً کیفی از ابزارهای مختلف تحقیق همچون مصاحبه با مطلعین کلیدی این شبکه، بررسی گزارش ها و نقدهای منتشرشده درباره آن و واکاوی مستندات و سوابق موجود در خصوص شبکه شامتک بهره گرفته شده که برای بررسی بهتر تجربه شامتک، این شبکه ها به سه دوره یا نسل تقسیم شده اند. نتیجه مطالعه هم بیانگر آن است که مواردی از قبیل انحلال سازمان مؤسس اولیه و انتقال شامتک به یک سازمان دیگر، شروع گسترده فعالیت شبکه بدون الگوی پیشین، ضعف کارکرد شبکه ای و تبدیل شدن آن به سیستم توزیع پول و تغییر دیدگاه مدیران سازمان حمایت گر نسبت به ماهیت و وظایف شبکه در طول زمان، برخی از دلایل مهم شکست این تجربه بوده اند.


ريسك شكست
شامتك
شبكه هاي همكاري علم و فناوري
عوامل موفقيت

رضا اسدي فرد
سيد حبيب الله طباطبائيان

 
نام و نام خانوادگی : پست الکترونیک :  
نظر شما :  
Captcha..
لطفا کد امنیتی زیر را وارد کنید


نسخه متنی
تعداد نظرات: 0
ایندکس شده در:
تعداد ارجاعات: 0
تعداد جستجوهای این مقاله :
تعداد دانلود مقاله : 111
  • نویسنده مسئول
  • پست الکترونیک:
    افیلیشن: عضو هیأت علمی پژوهشکده مطالعات فناوري ریاست جمهوري
  • رفرنس
    1. www.biofuel.org.uk
    2. www.businessdictionary.com
    3. Jacobsson, S., & Bergek, A. (2004). Transforming the energy sector: the evolution of technological systems in renewable energy technology. Industrial and corporate change, 13(5), 815-849.
    4. Carlsson, B., & Stankiewicz, R. (1991). On the nature, function and composition of technological systems. Journal of evolutionary economics, 1(2), 93-118.
    5. Bergek, A., Jacobsson, S., Carlsson, B., Lindmark, S., & Rickne, A. (2008). Analyzing the functional dynamics of technological innovation systems: A scheme of analysis. Research policy, 37(3), 407-429.
    6. Woolthuis, R. K., Lankhuizen, M., & Gilsing, V. (2005). A system failure framework for innovation policy design. Technovation, 25(6), 609-619.
    7. Suurs, R. A., Hekkert, M. P., Kieboom, S., & Smits, R. E. (2010). Understanding the formative stage of technological innovation system development: The case of natural gas as an automotive fuel. Energy Policy, 38(1), 419-431.
    8. Musiolik, J., & Markard, J. (2011). Creating and shaping innovation systems: Formal networks in the innovation system for stationary fuel cells in Germany. Energy Policy, 39(4), 1909-1922.
    9. Geels, F. W. (2002). Technological transitions as evolutionary reconfiguration processes: a multi-level perspective and a case-study. Research policy, 31(8), 1257-1274.
    10. North, D. C. (2009). Institutions, institutional change and economic performance. Cambridge university press.
    11. Suurs, R. A., & Hekkert, M. P. (2009). Motors of sustainable innovation. Towards a theory on the dynamics of technological innovation systems (Thesis), Utrecht University, Utrecht, 45-46.
    12. Wieczorek, A. J., & Hekkert, M. P. (2012). Systemic instruments for systemic innovation problems: A framework for policy makers and innovation scholars. Science and Public Policy, 39(1), 74-87.
    13. محمدي، مهدي؛ طباطباييان، سيد حبيب‌الله؛ الياسي، مهدي و روشني، سعيد. (1392). تحليل مدل شكل‌گيري كاركردهاي نظام نوآوري فناورانه نوظهور در ايران؛ مطالعه موردي بخش نانوتكنولوژي در ايران. سياست علم و فناوري، سال 5 (4)، 19-32.
    14. متوسلي، محمود؛ ميگون پوري، محمدرضا و ميگون پوري، الهه، (1392). شناسايي عوامل مؤثر بر فرآيند شكل‌گيري سيستم نوآوري فناورانه در كشور: الگويي مبتني بر نظريه برخاسته از داده. فرآيند مديريت و توسعه، دوره 26، شماره 83، 3-28.
    15. Hekkert, M., Negro, S., Heimeriks, G., & Harmsen, R. (2011). Technological innovation system analysis. Faculty of Geosciences Utrecht University.
    16. Smith, K. (1997). Economic infrastructures and innovation systems. Systems of innovation: Technologies, institutions and organisations, London and Washington: Pinter.
    17. Palm, A. (2014). An emerging innovation system for deployment of building-sited solar photovoltaics in Sweden. Environmental Innovation and Societal Transitions.
    18. Truffer, B., Rohracher, H., & Markard, J. (2009). The Analysis of Institutions in Technological Innovation Systems-A conceptual framework applied to biogas development in Austria. Copenhagen: Copenhagen Business School, 7.
    19. Bergek, A., & Jacobsson, S. (2003). The emergence of a growth industry: a comparative analysis of the German, Dutch and Swedish wind turbine industries. In Change, transformation and development (pp. 197-227). Physica-Verlag HD.
    20. Negro, S. O., Alkemade, F., & Hekkert, M. P. (2012). Why does renewable energy diffuse so slowly? A review of innovation system problems. Renewable and Sustainable Energy Reviews, 16(6), 3836-3846.
    21. Suurs, R. A., & Hekkert, M. P. (2007, January). Patterns of cumulative causation in the formation of a technological innovation system: the case of biofuels in the Netherlands. In DRUID Winter Conference, Aalborg, Denmark.
    22. Hekkert, M., Negro, S., Farla, J., Alkemade, F., Suurs, R., Weterings, R., ... & van Alphen, K. (2009). The troublesome build up of ‘low carbon’innovation systems. Innovation and Environmental Sciences, 11(5), 422-435.
    23. Nasiri, M., Khorshid-Doust, R. R., & Moghaddam, N. B. (2015). The status of the hydrogen and fuel cell innovation system in Iran. Renewable and Sustainable Energy Reviews, 43, 775-783.
    24. پژوهشكده مطالعات راهبردي فناوري. (1391). مطالعه وضعيت توسعه سوخت‌هاي زيستي در ايران. تهران: مؤسسه مطالعات بين‌المللي انرژي.
    25. www.reic.isti.ir/  (سايت توسعه فناوري‌ انرژي‌هاي تجديدپذير)
    26. «برنامه آموزشي كارشناسي‌ارشد مهندسي سيستم‌هاي انرژي». دانشكده علوم و فنون نوين دانشگاه تهران.