خلاصه وضعیت: کد مقاله: 535148 تاریخ انتشار: ۸ / ۷ / ۱۳۹۰ تعداد مشاهدات: 124
DOI: 10.22034/jstp.2011.3.4.535148

صادرات صنايع مبتنی بر فناوری برتر و عوامل موثر بر آن

رشد شتابان جهانی‌شدن اقتصاد در دنيای امروز، شرايط را برای رشد و پويايی صنايع کشورهای در حال توسعه به‌ طرز روزافزونی تنگ‌تر نموده است. کشورهای در حال توسعه جهت توفيق در رشد توليد و صادرات کالاهای صنعتی خود تحت قيود جهانی شدن، چاره‌ای جز به‌کارگيری تکنيک‌های توليدی پيشرفته‌تر و صرفه‌جويی در هزينه‌های توليد خود ندارند. فناوری به‌عنوان يکی از مهم‌ترين عوامل توسعه اقتصادی و صنعتی کشورها مطرح می‌باشد و به‌خصوص فناوری ‌برتر که در رشد و ترقی صنعت آن کشورها بسيار مؤثر است و در سبقت گرفتن از ديگر رقبا در عرصه تجارت جهانی نقش بسزايی ايفا می‌کند. در ميان تقسيم‌بندی فناوری‌هايی که در توليد و صادرات محصولات کارخانه‌ای مد‌نظر است (فناوری ساده، فناوری متوسط، فناوری برتر)، صنايع با فناوری برتر از جايگاه ويژه‌ای برخوردار است. اين صنايع باعث ايجاد ارزش‌افزوده بالا می‌شود و علاوه بر آن حاصل و نتيجه اين فناوری بر ديگر بخش‌های اقتصادی هم تأثير‌گذار است و باعث افزايش ‌بهره‌وری و شکوفايی آنها می‌شود. پژوهش حاضر رفتار کشورهای توسعه‌يافته و در حال توسعه در مورد صادرات صنايع با فناوری برتر را بررسی و با استفاده از روش حداقل مربعات تعميم‌يافته در پانل ديتا برای دوره زمانی 2005-1990 با توجه به متغيرهای قيمتی و غيرقيمتی، عوامل مؤثر بر صادرات صنايع با فناوری برتر را شناسايی می‌کند. نتايج اين مطالعه نشان می‌دهد که متغيرهای تحقيق و توسعه، سرمايه‌گذاری مستقيم خارجی، نرخ ارز مؤثر واقعی، درجه باز بودن اقتصاد و تجارب ناشی از تجارت در هر دو گروه کشورها بر صادرات صنايع با فناوری برتر تأثير مثبت و معنی‌دار دارد و رشد اقتصادی تنها در گروه کشورهای توسعه يافته بر صادرات صنايع با فناوری برتر مؤثر است.


صادرات
عوامل غير قيمتي
عوامل قيمتي
فناوري برتر
كشورهاي توسعه يافته
كشورهاي در حال توسعه

بابک ده موبد
محمدرضا دهقانپور
نادر مهرگان

 
نام و نام خانوادگی : پست الکترونیک :  
نظر شما :  
Captcha..
لطفا کد امنیتی زیر را وارد کنید


نسخه متنی
تعداد نظرات: 0
ایندکس شده در:
تعداد ارجاعات: 0
تعداد جستجوهای این مقاله : 1
تعداد دانلود مقاله : 124
  • نویسنده مسئول
  • رفرنس
    1. Sinha, D., 2003, Openness, “Investment and Economic Growth in Asia”, The Indian Economic Journal, 49(4), pp. 90-95.
    2. صالحی صدقیانی، جمشید، نقی زاده، محمد، مجیدفر، فرزان، محمدی، کمال، پاکزاد، مهدی، گودرزی، مهدی، نیرومند، پوراندخت و ایزدخواه، روح الله، 1388، "بررسی روابط بین برنامه‌ریزی راهبردی و عوامل درون سازمانی در شرکت‌های مبتنی بر فناوری‌های برتر در ایران"، فصلنامه سیاست علم و فناوری، 2(3)، صص. 60-47.
    3. بخشی، محمدرضا، پناهی، رجب، ملائی، زینب، کاظمی، سیدحسن و محمدی، داود، 1390، "ارزیابی وضعیت نوآوری در منطقه جنوب‌غرب آسیا و تعیین جایگاه ایران: کاربرد روش تصمیم‌گیری پرومته"، فصلنامه سیاست علم و فناوری، 3(3)، صص. 31-19.
    4. فيض‌پور، محمدعلي، 1389، "خلاصه مطالعات طرح استراتژی توسعه صنعتی و معدني استان يزد"، استانداري و سازمان صنايع و معادن استان يزد.
    5. Lall, S., 2000, “Export Performance and Competitiveness in the Philippines”, QEH Working Paper, Queen Elizabeth House, University of Oxford, Number 49, available from: http://cts.nankai.edu.cn/ xueshujiaoliu/huiyi/Export%20Performance%20and%20Competitiveness%20in%20the%20Philippines.pdf.
    6. Seyoum, B., 2004, “The role of factor conditions in high- technology exports: An empirical examination”, Journal of High Technology Management Research, 15, pp. 145-162.
    7. UNIDO, 2009, “Industrial Development Report”, avaiable from: http://www.unido.org/fileadmin /user_media/Publications/IDR_2009_print.PDF.
    8. World Bank., 2009, “World Development Indicators”, available from: http//data.worldbank. org/data-catalog/world-development-indicators.
    9. Sharma, K., 2003, “Factors Determining India's Export Performance”, Journal of Asian Economics, 14, pp. 435-446.
    10.  Crick, D. and Jones, M., 2000, “Small high-technology firms and international high-technology markets”, Journal of International Marketing, 8(2), pp. 63-85.
    11. Hughes, S., 1985, “Export and Innovation”, European Economic Review, 30, pp. 383-399.
    12. Bailey, M., Tavala, G. and Ulan, M., 1986, “Exchange rate variability and trade performance: evidence from the big Seven industrial countries”, Weltwirtsch, 122, pp. 466-477.
    13. Wilson, P. and Tat, K.C., 2001, “Exchange rates and the trade balance: the case of Singapore 1970 to 1996”, Journal of Asian Economics, 12, pp. 47-63.
    14. Irandoust, M., Ekblad, K. and Parmler, J., 2006, “Bilateral trade flows and exchange rate sensivity: Evidence from likelihood-based panel cointegration”, Economic System, 30, pp. 170-183.
    15. Akhtar Hossain, A., 2009, “Structural change in the export demand function for Indonesia: Estimation analysis and policy implication”, Journal of Policy Modelling, 31(2), pp. 260-271.
    16. Bahmani-Oskooee, M. and Ratha, A., 2008, “Exchange rate sensivity of bilateral trade flows”, Economic System, 32, pp. 129-141.
    17. An, G. and Iyigun, M.F., 2004, “The export technology content, learning by doing and specialization in foreign trade”, Journal of International Economics, 64, pp. 465- 483.
    18. Arrow, K.J., 1962, “The economic implications of learning by doing”, Review of Economic Studies, 29, pp. 155- 173.
    19. Benarroch, M. and Gaisford, J., 2001, “Export promoting production subsidies and the dynamic gains”, Journal of International Trade and Economic Development, 10(3), pp. 291-320.
    20. Goh, A. and Olivier, J., 2002, “Learning by doing, trade in capital goods and growth”, Journal of International Economics, 56(2), pp. 411 - 444.
    21. Montobio, F., 2005, “The Impact of Technology and Structural Change on Export Performance in Nine Developing Countries”, World Development, 33(4), pp. 527-547.
    22. Dipietro, W. and Anoruo, E., 2005, “Creativity, Innovation, and Export Perfprmance”, Journal of Policy Modeling, 28, pp. 133-139.
    23. Braunerhjelm, P. and Thulin, P., 2006, “Can countries create comparative advantages? R&D expenditures, high-tech exports and country size in 19 OECD countries, 1981-1999”, International Economic Journal, 22(1), pp. 95-111.
    24. Malerba, F., 1985, “Demand structure and technological change: The case of the European semi-conductor industry”, Research Policy, 14, pp. 283-297.